Sanktuarium Maria Santissima dell'Itria (Polistena)
Via Trinità, 89024 Polistena
Sanktuarium Maryjne
UDOSTĘPNIJ
ZAPISZ
4
Sanktuarium Maria Santissima dell'Itria (Polistena)
Źródło: Wikimedia Commons
Źródło: Wikimedia Commons
Źródło: Wikimedia Commons
Źródło: Wikimedia Commons
O sanktuarium:
Sanktuarium Maria Santissima dell'Itria, do 1997 roku kościół Trójcy Świętej, stoi za Piazzetta Bellavista, niedaleko Piazza della Repubblica, centrum miasta i jest jednym z najstarszych w całej Polistenie.
Wiadomości o pierwotnej budowli posiadamy już w 1541 r., kiedy to dobudowano ją do bazyliki laterańskiej w Rzymie, po czym została zrównana z ziemią przez katastrofalne trzęsienie ziemi w 1783 r. Wkrótce potem odbudowano kościół, jednonawowy, z zewnątrz posiada podwójną elewację z dwoma rzędami granitowych kolumn (dzieło Raffaele Rovere, XIX-wiecznego mistrza budowlanego z Polisteni) dla muru obwodowego, natomiast fasadę zbudowano według rysunków Francesco Moraniego (1804). Zamiast tego granitowe kolumny zamontował ojciec Francesco Jerace. Znajduje się tu także kamienny portal i efektowna kopuła z polichromowanych płytek majolikowych. W krypcie znajdują się szczątki wielu znamienitych obywateli związanych z Bractwem; w lewej nawie, pod grupą rzeźb Złożenie, grobowiec Donny Ottavii Valensise Fazzari (S. Giorgio M. 1829- Polistena 1861), przedwcześnie zmarłej żony muzyka Michele Valensise (1822-1890), bardzo kochanej w miasto jest znane ze swojej licznej działalności charytatywnej.
Wewnątrz przechowywano szereg „skarbów”, z których część uległa jednak zniszczeniu lub poważnemu uszkodzeniu w wyniku pożaru z 22 maja 1988 r., spowodowanego prawdopodobnym zwarciem rozpoczynającym się od drewnianego sufitu kasetonowego (praca stolarza z Polisteny Francesco Mancuso w na początku XX w. odbudowano go od podstaw w ramach renowacji kościoła), a następnie rozciągnięto na inne obiekty.
Pomimo prac konserwatorskich zakończonych w 1996 r., dzisiejszy kościół wygląda na odnowiony; we wnętrzu zachowały się jednak różne dzieła, m.in.: umieszczona na ołtarzu głównym mała ikona przedstawiająca Trójcę Świętą oraz będąca małą kopią oryginalnego obrazu miejscowego malarza Giovana Battisty Valensise (1824-1859), skradzionego z kościoła wiele Lata temu; ołtarz główny z polichromowanego marmuru został odbudowany w 1871 r. na zlecenie arcybiskupa Domenico Marii Valensise (1832-1916) i pochodzi ze starożytnego klasztoru dominikanów, zniszczonego podczas trzęsienia ziemi w 1783 r. Ołtarz uległ znacznym zniszczeniom w pożarze w 1988 r. i został zwrócony do pierwotnej świetności po długiej i trudnej renowacji.
Kontynuując opis dzieł sztuki znajdujących się w kościele, warto wspomnieć o obrazie Brunetto Aloi z 1852 roku przedstawiającym Madonnę dell'Itria, obecnie nie przechowywanym w kościele, a także temperę na desce z końca XVI w. wiek przedstawiający także Madonnę dell 'Itria i nieznanego lokalnego „madonnaro”; imponująca drewniana grupa rzeźb Madonna dell'Itria, dzieło artysty z Serrese Vincenzo Scrivo w 1798 r., która została bohatersko uratowana z płomieni wspomnianego pożaru przez kilku młodych ludzi z Polistheno jeszcze przed interwencją strażaków ( tę grupę rzeźb niesiono triumfalnie w procesji w drugą niedzielę lipca z okazji święta o tej samej nazwie); kolejna imponująca grupa rzeźb z drewna i papieru-mache przedstawiająca Złożenie (w dialekcie „Schiovata”), w której rzeźba krucyfiksu jest dziełem Francesco Moraniego, podczas gdy inne posągi z papieru-mache zostały wymodelowane przez Vincenzo Moraniego, a kiedyś „Schiovata” została wyprowadzona w Wielki Piątek (od kilkudziesięciu lat procesja nie odbywa się ze względów organizacyjnych); artystyczna ambona z kutego żelaza z 1885 r. (dzieło polistenańskiego artysty Francesco Tripodiego); posągi św. Jana Chrzciciela (z przyległym stiukowym ołtarzem autorstwa Francesco Moraniego, wykonanym na cześć ojca Francesco Jerace w 1859 r., tablica potwierdzająca to umieszczona jest w podstawie), św. Łucji, św. Rafała i św. Franciszka z Asyżu, również wyrzeźbione autorstwa Moraniego w 1854 r. Wreszcie po pożarze na ścianach obwodowych (również w dużej mierze pokrytych polichromowanym marmurem) zainstalowano malowidła przedstawiające momenty Drogi Krzyżowej.
Wśród zniszczonych dzieł warto wymienić nieodbudowywany już drewniany chór, a przede wszystkim duży ołtarz autorstwa Natale Carta z Messyny, wciąż przedstawiający Madonnę dell'Itria, zastąpiony białą ścianą, pośrodku której znajduje się duża drewniana oraz krucyfiks z papieru-mâché z ruchomymi ramionami Chrystusa, odrestaurowany w 2015 roku, który jeszcze kilkadziesiąt lat temu służył podczas liturgicznej funkcji agonii w Wielki Piątek.
Mapa:
Sanktuaria w pobliżu:
