Holybreak - Kościół św. Franciszka (Guardiagrele)

Kościół św. Franciszka (Guardiagrele)

Guardiagrele

Sanktuarium Świętego

UDOSTĘPNIJ

ZAPISZ

Źródło: Wikimedia Commons

O sanktuarium:

Kościół San Francesco, znany jako Sanktuarium San Nicola Greco, znajduje się w Guardiagrele, w prowincji Chieti. Był on częścią kompleksu klasztornego, w którym obecnie mieści się ratusz miejski i został uznany za zabytek narodowy w 1902 roku. Historia kościoła San Francesco rozpoczęła się w 1276 roku, kiedy hrabina Tommasa di Palearia pozwoliła franciszkanom przenieść się w pobliże miasta, zajmując pomieszczenia starego małego kościoła San Siro, który bracia nazwali na cześć świętego z Asyżu. Dzięki pomocy rodziny Orsini, która zastąpiła Palearia we władaniu Guardiagrele, znaczenie klasztoru szybko wzrosło, zwłaszcza w środowisku miejskim. Około 1320 r. powstał gotycki portal szkoły Francesco Petriniego z Lanciano. Około 1340 r. Napoleon I Orsini podarował klasztorowi relikwie św. Mikołaja Greco, zabierając je ze swojej posiadłości Castrum Pratae w pobliżu Casoli. Podczas gdy jego bratanek, Napoleon II, wzbogacił i upiększył budynek, wydając rozkaz pochowania go w kaplicy św. Ta ostatnia istniała jeszcze około połowy XVII wieku, po prawej stronie świątyni, ozdobiona freskami i ołtarzem "w całości z porfiru", jak opisano w Raporcie Innocenziana, ale została zburzona w XVIII wieku podczas prac renowacyjnych. W 1669 r., o czym świadczy inskrypcja na kontrfasadzie kościoła, klasztor został odrestaurowany wraz z podniesieniem nawy głównej i ponownie konsekrowany przez arcybiskupa Chieti monsignora Radulovicha, który ustanowił 40-dniowy odpust. Na epigrafie widnieje herb rodziny Marini z godłem franciszkanów. Dalsze prace prowadzono w 1692 roku. Dokumenty z wizytacji biskupów Chieti dostarczają różnych informacji na temat klasztoru: podczas wizyty biskupa Cesare Busdrago w 1579 r. klasztor był zarządzany przez brata Cesare Rosica z Guardii, kościół miał cztery ołtarze poświęcone św. Szczepanowi, św. Józefowi, św. W 1650 r. kościół nadal posiadał sklepienie krzyżoweW 1717 r. brat Nicolò Colagreco, człowiek, który napisał rękopiśmienny pamiętnik o Guardiagrele, bardzo kwestionowany przez współczesnych historyków z powodu nieweryfikowalnych informacji, sporządził Platea majątku klasztoru. W Platea wymieniono starożytne ołtarze św. Katarzyny, św. Franciszka, św. Antoniego, z dodatkiem ołtarzy św. Szczepana i św. Józefa, a następnie ołtarze Annunziata (ufundowane przez Accursio Farinę), Wniebowzięcia i św. Antoniego Opata (zamówione przez Domenico Rullo w 1599 r.). Ołtarz główny w XVIII wieku został odbudowany przy użyciu kamieni ze średniowiecznego ołtarza i kaplicy św. Leona, która została zamknięta. Kaplica św Gaetano Thiene z obrazem została również wspomniana w 1671 roku. W 1692 r. wspomniano o ołtarzu Ukrzyżowania, znajdującym się w pobliżu ołtarza głównego, a następnie o ołtarzu Wniebowzięcia pod patronatem rodziny Scioli, podczas gdy ołtarze św. Wraz z nowymi pracami upiększającymi kościół dodano cztery ołtarze po bokach W 1884 r. romański portal ołtarzowy katedry Santa Maria di Guardiagrele został ponownie zamontowany z boku kościoła. Wraz z kasatą klasztoru przez Piemont, pomieszczenia zostały wykorzystane na magazyny miejskie, ratusz i szkoły. W 1779 r. klasztor został już splądrowany przez Francuzów podczas starcia z Guardiagrele. W latach 1943-44 w Guardiagrele miały miejsce bombardowania, które uszkodziły kościół, niszcząc zabytkowe organy Adriano Fedri z Atri, znajdujące się w pobliżu ołtarza głównego. Zachowane części starożytnego XIV-wiecznego budynku składają się głównie z fasady i dolnej części prawej strony, aż do gzymsu sznurkowego. Zastąpienie okulusa prostokątnym oknem w fasadzie oraz zamknięcie pojedynczych lancetowatych okien i portalu po prawej stronie, w celu powiększenia, wzbogacenia i artykulacji barokowego dzieła wewnątrz, można przypisać późniejszym interwencjom. Przegubowy portal głównego wejścia, przypisywany XIV-wiecznej szkole Nicoli Mancino z Ortony, charakteryzuje się żywymi dekoracjami w archiwolcie, w ościeżach z wiązkami kolumn na przemian gładkich, w jodełkę i skręconych oraz w kapitelach z zakrzywionymi liśćmi. Portal, pochodzący z kościoła Santa Maria Maggiore, został przeniesiony na bok kościoła San Francesco w 1884 roku. Jest to romański portal o okrągłych łukach z XIII wieku, z elementami roślinnymi. W latach dwudziestych XX wieku główny portal, zniszczony przez czas, został całkowicie odrestaurowany przez Felice Giuliante. Dzwonnica to czworokątna kamienna wieża z piramidalną iglicą z XX wieku. Obok kościoła znajduje się kompleks klasztorny z czworokątnym krużgankiem z łukami i przęsłami sklepionymi krzyżowo, centralną studnią, która została zamknięta w XIX wieku, oraz kwaterami mnichów, wykorzystywanymi jako ratusz i różne muzea miejskie. Wnętrze świątyni prezentuje typowo barokowy styl, z wystawnymi elementami, które podkreślają przestrzenie. Przy ścianach sąsiadujących z wejściem znajdują się dwa rzeźbione drewniane konfesjonały z XVIII wieku, pochodzące z warsztatu Modesto Salviniego z Orsogny. Na przeciwległej fasadzie znajduje się długa inskrypcja w języku łacińskim przypominająca wydarzenia historyczne, które miały wpływ na kościół, umieszczona pod herbem franciszkańskim, dotyczy ona głównie ponownej konsekracji w 1692 roku, po pracach konserwatorskich, z błogosławieństwem biskupa Radulovicha z Chieti. Ołtarze są następujące: Wzdłuż ścian bocznych znajdują się pilastry i listwy pilastrowe, wśród których znajdują się pomniejsze ołtarze stiukowe, ze szkoły Gian Girolamo Rizza i Carlo Piazzoli z Lombardii, z obrazami i drewnianymi rzeźbami, takimi jak obraz Madonny z Dzieciątkiem ze świętymi z 1604 r, zamówiony przez szlachecką rodzinę De Sorte, oraz Zwiastowanie, przedstawiające herb rodziny Farina, z końca XVI wieku (niedawno zaproponowano, aby obraz był przypisywany Sebastiano Venturze z Chieti), oba znajdują się na lewej ścianie. Po przeciwnej stronie znajdują się obrazy Dziewicy i Świętej Łucji oraz pozłacana i malowana drewniana rzeźba przedstawiająca Świętego Antoniego Padewskiego z aniołami. Sala jest oddzielona od chóru stiukową konstrukcją murowaną, przed którą znajduje się ołtarz główny, wykonany z czerwonego marmuru z Werony i ozdobiony teorią białych trójpłatowych łuków ostrołukowych spoczywających na skręconych kolumnach. Ten ostatni może być całkowicie porfirowym ołtarzem należącym do dawnej kaplicy św. Leona, chociaż ta hipoteza nie jest poparta jednoznacznymi dowodami. W szklanej gablocie po drugiej stronie przegrody znajdują się relikwie św. Mikołaja Greco, które co 25 lat opuszczają kościół w uroczystej procesji ulicami miasta. Innymi cennymi elementami świątyni jest dwanaście stall chórowych, wykonanych z rzeźbionego drewna, z geometrycznie zdobionymi plecami, rozstawionymi pędami roślin i zakończonymi głowami oraz zwieńczonymi popiersiami Sybilli i posągiem króla Dawida. Muzeum znajduje się na placu kościelnym, obok krużganka dawnego klasztoru. Zostało otwarte po II wojnie światowej, zachowując znaczną część materiału znalezionego w 1913 roku przez proboszcza kościoła Santa Maria, Don Filippo Ferrari, na nekropolii w contrada Comino. Obecnie muzeum zostało wzbogacone o inne odkrycia archeologiczne znalezione w okolicach Guardiagrele i Orsogna. W klasztorze znajdują się inne interesujące muzea, w tym niedawno założone Średniowieczne Antykwarium "Antonio Cadei", z materiałami rzeźbiarskimi z różnych kościołów w mieście, zwłaszcza z katedry, datowanymi na XII-XV wiek.

Czytaj więcej

Mapa:

Sanktuaria w pobliżu: